__________________________
De
eerste groep van drie godinnen vat ze op als de maagdelijke godinnen.
Dit zijn Athene, godin van wijsheid, bepaalde ambachten en geregelde strijd; Artemis, godin van de natuur, de jacht en de maan; en Hestia, godin van het haardvuur, het huiselijk leven en het meer introvert gerichte leven. Bolen
noemt deze drie godinnen maagdelijk ('virgin') in de betekenis
van oorspronkelijkheid; deze godinnen staan ook enigszins buiten het
gewone dagelijkse gewoel en zij kunnen niet gemakkelijk aangetast
worden door allerlei alledaagse verwikkelingen. Dit brengt ook een
zekere eenzijdigheid met zich mee: deze drie godinnen hebben elk op hun
eigen manier een vrij absoluut karakter.
Het
is jammer dat er eigenlijk geen echt goede vertaling voor dit
begrip bestaat; een vertaling die de hele lading van het begrip kan
dekken. We moeten het dus met een iets uitgebreidere toelichting op het
begrip doen.
In de menselijke sfeer brengen deze drie archetypen specifieke kwaliteiten naar voren in personen. Als het archetypische beeld van Athena sterk is dan leidt dat tot een intellectuele, logische, vrij geharnaste benadering van het leven, met als beste mogelijkheid de kans om wijsheid te ontwikkelen, volgens Bolen. Als dit archetype als enige actief is, dan blijft er toch wel een vrij droge, harde benadering van het leven bestaan. Andere figuren zijn dan nodig (en bij sommige mensen ook daadwerkelijk aanwezig) om dit te nuanceren. Als Hestia de meest invloedrijke godin is dan bevordert dat de introversie, de neiging tot en de kwaliteit van introspectie en een huiselijke mentaliteit, volgens Bolen. Hoewel dit op zich een positieve kwaliteit is kan het ook resulteren in een een te grote verlegenheid en teruggetrokkenheid. De hieruit voortkomende levensstijlen worden in hun diverse consequenties door Bolen geanalyseerd. Er zijn uiteraard ook allerlei mengvormen mogelijk. De
tweede groep van drie godinnen noemt Bolen de kwetsbare godinnen.
Het zijn Hera, echtgenote van Zeus, godin van het huwelijk en maakster
van de Melkweg; Demeter, godin van de landbouw en met name van het
graan, moeder van Persephone; en Persephone, dochter van Demeter en
koningin van het Dodenrijk.
Bolen
vat deze drie godinnen op als 'kwetsbaar', omdat zij alle drie
vrij sterk relatiegericht zijn en in de loop van de tijd nogal wat te
stellen hebben gehad van andere goden of halfgoden. Zij hebben alle
drie mede als gevolg van hun relatiegerichtheid en verbondenheid met
anderen diverse soorten problemen meegemaakt en zij zijn van tijd tot
tijd ook vrij machteloos geweest om iets aan de situatie te verbeteren.
Dat
is duidelijk niet het geval bij de eerstgenoemde groep van drie
godinnen: deze zijn niet zo relatiegericht en de overlevering vertelt
ook niets van enige noemenswaardig leed dat hen ooit is aangedaan. Zij
waren volgens de traditionele overlevering werkelijk onaantastbaar.
In de menselijke sfeer brengen deze drie godinnen ook elk hun eigen karakteristieken, kwaliteiten en zwakheden met zich mee. Als het archetype van Hera toonaangevend is dan is iemand sterk gericht op partnerrelaties. Zo'n persoon kan erg trouw en op een positieve manier ondersteunend en stimulerend zijn, maar kan ook, in de voetsporen van de godin, nogal jaloers en bezitterig worden. Aan de negatieve kant kan dit archetype ook verstikkend of zelfs dodelijk worden, bijvoorbeeld als er veel angst voor verlies is. Het archetype van Persephone leidt ook tot een vrij introverte mentaliteit, net als dat van Hestia, maar in dit geval is het karakter ervan zwaarder wegens de verbinding van de godin met het Dodenrijk. In het beste geval kan er een groot begrip voor de cyclus van leven, dood en nieuw leven uit voortkomen. De zevende godin die Bolen in deze studie behandelt staat naar haar mening op zichzelf als een soort aparte categorie. Dit is de godin Afrodite, godin van liefde, erotiek en schoonheid. Bolen noemt haar ook wel 'de alchemistische godin'. ![]() Reden
voor deze aparte bespreking van Afrodite is volgens Bolen dat
deze godin zowel sterk relatiegericht als volstrekt vrij was in haar
doen en laten. Bovendien voert de mythologie Afrodite op als een godin
die telkens weer de hand had in allerlei veranderingsprocessen in de
levens van goden en mensen. Als er ergens iets nieuws gebeurde of iets
veranderde dan was de kans groot dat Afrodite er op enige manier achter
zat of dat zij er op zijn minst mee te maken had.
In de menselijke sfeer levert dit archetype een persoon op die zowel gericht is op relaties als op vrijheid en die bovendien de eigenschap van creativiteit heeft. Afrodite veroorzaakt in principe een sfeer van liefde en aantrekkingskracht. Mensen die sterk volgens dit archetype leven kunnen wel grillig zijn en ze kunnen ook regelmatig hun neus stoten in het maatschappelijk leven. Bolen vertelt er wel bij Afrodite in de oudheid dan wel een onaantastbare godin was, maar dat men in de huidige tijd vaak een veel negatiever beeld van haar gevormd heeft en hier kunnen met name vrouwen die in haar voetsporen treden last van krijgen. Bolen
noemt nog een achtste godin, maar die verschijnt pas in de tweede
studie 'Goden in elke man'. Dit is de godin Metis, de oorspronkelijke
echtgenote van Zeus en ook de oorspronkelijke godin van de wijsheid.
Enkele jaren na de publicatie van het eerste deel van de studie volgde het boek 'Goden in elke man'. Hierin behandelt Bolen een selectie van acht antieke goden. Deze goden deelt Bolen in twee categorieen in: die van de vadergoden en die van de zonen. De
eerste groep geselecteerde goden bestaat uit Zeus, oppergod en god
van de heilige berg Olympus; Poseidon, god van de zee; en Hades, god
van het Dodenrijk.
Opvallend
aan deze drie goden is dat zij alle drie een duidelijk
ruimtelijk territorium hebben. Dat is gewoonlijk niet het geval bij de
godinnen en evenmin bij de groep goden die Bolen als de zoons aanduidt.
De
vadergoden zijn volgens Bolen dan ook typische vertegenwoordigers
van een patriarchale cultuur: het zijn alle drie, elk op hun eigen
manier, machtsfiguren. Voor Hades geldt dat misschien nog het minst van
deze drie, omdat hij ook bekend stond als de onzichtbare god. Niemand
wilde hem kennen. Desondanks was het dodenrijk toch een onmiskenbaar
rijk en iedereen kwam daar vroeger of later wel in terecht.
In de menselijke sfeer leidt het archetype van Zeus, als dit toonaangevend is in het leven van een mens, vooral tot de behoefte aan het maken van carriere, aan status en een belangrijke maatschappelijke positie. Zo iemand hoeft als persoon niet dominant te zijn, evenmin als de god zelf, maar wel staat alles in dienst van het streven naar verbetering van positie. Dit type is gewoonlijk wel vrij genereus; het is geen rancuneus type. Het nadeel hiervan is volgens Bolen vooral dat priveleven en gevoelsleven hier gewoonlijk nogal onder te lijden hebben. In de voetsporen van de godheid halen dergelijke mensen allerlei stommiteiten uit op dat gebied zonder zelfs maar te beseffen wat er in feite ontbreekt in hun leven. Het archetype van Poseidon brengt, als het toonaangevend is, vooral een even emotionele als onverbiddelijke houding te voorschijn, gewoonlijk in combinatie met een sterke gehechtheid aan de mensen die een dergelijke persoon omringen. Mensen van dit type kunnen volgens Bolen soms even onvoorspelbaar als de zee zijn. Als Hades de meest bepalende godheid is dan ontstaat vooral een introvert beeld. Er kan sprake zijn van veel diepgang, maar ook van gebrekkig vermogen om te uiten wat er in het innerlijk omgaat. De
tweede groep goden die Bolen uitgekozen heeft voor nadere analyse en
beschouwing bestaat uit de groep van de Olympische zoons. Dit zijn de
goden Apollo, Hermes, Ares, Hephaistos en Dionysos.
Bolen vat Apollo vooral op als god van wetten en orde en ze beschrijft deze god als een uitgesproken rationele figuur, die echter geneigd is tot arrogantie en kilheid. Het is duidelijk dat ze Apollo niet zo sympathiek vindt. Dit beeld van deze oude godheid is naar mijn mening opmerkelijk eenzijdig. Hermes is de god van reizigers en van communicatie, ook de god die verbindingen tot stand brengt tussen verschillende personen en tussen de verschillende werelden. Hermes heeft een inspirerende kant, maar ook een onbetrouwbare kant. Ares
is de god van oorlog, vooral van de woeste strijd, ingegeven door
emotionele overwegingen - dit in tegenstelling tot de godin Athena, die
godin van geregelde strijd was. Bolen beschrijft Ares als onbeheerst,
gewelddadig zelfs, maar ook als trouw in zijn betere momenten.
Hephaistos was de goddelijke smid; de kreupele echtgenoot van Afrodite en ook de genezer, die de gebreken die ontstaan waren door toedoen van de natuur en door toedoen van destructief menselijk handelen kon herstellen. Het was een teruggetrokken figuur die om begrijpelijke redenen niet erg gelukkig was met zijn huwelijk - hoe zinvol dit huwelijk mythologisch gezien ook lijkt te zijn. Dionysus
was de god van de wijn en de extase, een extreme godheid die
de roes, de razernij, maar ook de verlichting kon oproepen. De
mythologische Dionysos was een moederloze god.
Dit was misschien wel de moeilijkste en de meest complexe god uit het pantheon, met name omdat zijn uitwerking op mensen zo verschillend kon zijn van geval tot geval.
|
||
|